Καλοκαιρινές διακοπές με παιδιά

Κάθε καλοκαίρι τα παιδιά παύουν να είναι μαθητές μ’ ένα αυστηρά δομημένο ημερήσιο πρόγραμμα, ενώ ταυτόχρονα οι γονείς τους δεν είναι υποχρεωμένοι να ασκούν χρέη δασκάλου, όπως δυστυχώς εδώ και χρόνια επιτάσσει το εκπαιδευτικό μας σύστημα.

Όταν κάνουμε διακοπές, σκόπιμο είναι να διακόπτουμε κάποιες βλαβερές συνήθειες της καθημερινότητάς μας οι οποίες επηρεάζουν δυσμενώς την σωματική και ψυχική μας υγεία, όπως είναι:

• Οι ξέφρενοι ρυθμοί που δεν μας επιτρέπουν να έχουμε ουσιαστική επαφή ούτε με τους άλλους, εν προκειμένω με τα παιδιά μας, μα ούτε και με τον εαυτό μας, προκειμένου να τον γνωρίσουμε.
• Η εργασιομανία, δηλαδή ο εθισμός στην εργασία, άρα η αδυναμία εξισορρόπησης της επαγγελματικής και της προσωπικής μας ζωής.
• Η αβάσταχτη ρουτίνα της καθημερινότητας, δηλαδή η αέναη-άκριτη επανάληψη δραστηριοτήτων από ανθρώπους που λειτουργούν ως τηλεκατευθυνόμενα ρομπότ.
• Το χρόνιο stress, απότοκο όσων προανέφερα, που επηρεάζει το ανοσοποιητικό μας σύστημα, άρα αποτελεί σοβαρή απειλή για τη ζωή μας.

Τα περισσότερα παιδιά περνούν μέρος των διακοπών τους με τους γονείς τους.

Το εγχείρημα απαιτεί κάποια προετοιμασία, δηλαδή οργάνωση με σεβασμό στις ανάγκες των παιδιών μας, ανάλογα με την ηλικία τους (ξεκούραση, ύπνος, έκθεση στον ήλιο κλπ). Κατ’ αυτό τον τρόπο, ούτε τα παιδιά κουράζονται, ούτε οι γονείς εκνευρίζονται.

Καλό είναι να προετοιμάζουμε και τα παιδιά μας όσον αφορά το μέρος που θα επισκεφθούμε, τους φίλους με τους οποίους θα συνυπάρξουμε, το πώς λειτουργούν τα πράγματα, άρα την συμπεριφορά που θα πρέπει να ακολουθήσουν, προκειμένου να αποφύγουμε τα μαθήματα ή τις επιπλήξεις ενώπιον τρίτων, που υποσκάπτουν την αυτοεκτίμησή τους.

Περνάμε καλύτερα και χαλαρώνουμε, όταν  γινόμαστε πάλι παιδιά και παίζουμε με τα παιδιά μας μαζεύοντας κοχύλια, φτιάχνοντας κάστρα στην άμμο ή κάνοντας βόλτες στη φύση, όπου ενημερώνονται για τον κύκλο της ζωής. Εξίσου πολύτιμες είναι οι επισκέψεις  αξιοθέατων της περιοχής (αρχαιολογικοί τόποι και λαογραφικά μουσεία, προκειμένου να τα μυήσουμε αβίαστα στα ήθη και τα έθιμα του τόπου μας).

Να θυμόμαστε ότι δεν χρειάζεται ν’ ασχολούμαστε διαρκώς μαζί τους. Μπορούμε να τ’ αφήσουμε να ονειροπολούν, να στοχάζονται, να εξερευνούν καινούργια πράγματα και να δημιουργούν με τα χέρια τους χρησιμοποιώντας υλικά της φύσης και ξεδιπλώνοντας τη φαντασία τους.

Κατανοητοί οι φόβοι των γονιών, λόγω της αγάπης που τρέφουν για τα παιδιά τους, όμως όταν ο φόβος γίνεται φοβία, άρα είναι υπερβολικός, τότε αντί να υποστηρίζουμε το παιδί, το πνίγουμε.

Η πρόληψη, δηλαδή η εξασφάλιση ευνοϊκών συνθηκών προστατεύει το παιδί από ατυχήματα και εμάς τους γονείς από υπερβολική ανησυχία. 

Πολλά παιδιά περνούν πολύ χρόνο με τους παππούδες τους, όταν οι γονείς τους επιστρέψουν στις δουλειές τους.

Οι παππούδες, λόγω ηλικίας , διαφορετικής νοοτροπίας ή και αδυναμίας προς τα εγγόνια τους, σκέπτονται και δρουν διαφορετικά. Η διαφοροποίηση αυτή μεταξύ των γενεών δεν είναι κατ’ ανάγκη αρνητική, τουναντίον μπορεί να είναι πλούτος, δηλαδή να προσφέρει στο παιδί περισσότερα μοντέλα προς ταύτιση.

Επιπλέον το παιδί μπορεί να βρει στους παππούδες του κάτι που λείπει στη σχέση του με τους γονείς του. Οι παππούδες έχουν περισσότερο διαθέσιμο χρόνο,  είναι πιο πρόθυμοι ν’ ακούσουν το μικρό παιδί , άρα να προσφέρουν το ζωντανό παράδειγμα μιας ήρεμης δύναμης.

Τέλος υπάρχει και η κατασκήνωση, την οποία κάποια παιδιά δεν θέλουν και αυτό θα χρειαστεί συζήτηση με το παιδί και σκέψη από μεριάς τους γονιού.

Μέσα στην κατασκήνωση το παιδί κοινωνικοποιείται, δηλαδή μαθαίνει να σχετίζεται και να συμπεριφέρεται αναλόγως, με αποτέλεσμα να είναι λιγότερο ντροπαλό-δειλό.  

Μέσα από τη σχέση του με τα άλλα παιδιά που λειτουργούν ως καθρέφτες, συνειδητοποιεί πράγματα για τον εαυτό του, είτε μέσω αυτών που του λένε οι άλλοι, είτε μέσω όσων παρατηρεί το ίδιο.

Το παιδί που ζει στην κατασκήνωση, άρα δεν υπερπροστατεύεται από τους γονείς του, μαθαίνει να είναι αυτόνομο, δηλαδή να ντύνεται μόνο του, να στρώνει το κρεβάτι του, να τακτοποιεί τα πράγματά του κ.ο.κ.

Μέσω της ομαδικής ζωής και των ομαδικών δραστηριοτήτων το παιδί αποκτά καινούργιους φίλους, μαθαίνει να σέβεται τους άλλους, να συνεργάζεται, να πειθαρχεί, αλλά και να χάνει.

Οι ποικίλες και πρωτότυπες δραστηριότητες του προσφέρουν καινούργια ερεθίσματα και βελτιώνουν την σωματική του κατάσταση με αποτέλεσμα να νιώθει ευεξία.

Κλείνοντας, ας  αποφύγουμε την αναπαραγωγή  εικόνων που όλοι βλέπουμε συχνά, δηλαδή γονείς και παιδιά που ενώ τυπικά είναι μαζί, επί της ουσίας είναι ο καθένας στον κόσμο του: Τα παιδιά μ’ ένα χέρι στο κινητό, ενώ οι γονείς τους συνομιλούν αδιάφοροι και αμέριμνοι με τους φίλους τους